प्रिय रवीन्द्र मिश्रज्यू,
नमस्कार !
आज म आतालिएको छु, हतोत्साहित छु, नेपाल मै केही गर्छु भनेर लम्किरहेको २८ वर्षीय ठिटो, ७ वर्ष कुनै एक क्षेत्र मै पसिना बगाइरहेके म फेरि सोचनीय अवस्थामा पुगेको छु। कार्यलयको कामको प्रेसर, भन्दा काम नगर्ने ठगाहरुलाई पत्यार नलाग्ला पनि ! हो , लाग्दैन पनि ! जुन कुरा जब लाग्छ तब सम्म तपाईंलाई रिजल्ट थाहा हुँदैन, हो मिश्र जी तपाईंको पनी हामी रिजल्ट हेर्न आतुर थियौं । के गर्नु तपाईं राजनीति गर्न कै लागि राजनीति गर्दै हुनुहुन्छ कि भन्ने शंका पो लाग्न थाल्यो तपाईं पनि ठगा बन्ने बाटो तिर हो की जस्तै लाग्न थाल्यो । तर आज मैले मलाई लागेको वास्तविकता र भोगाइ तपाईंलाई लेख्दै छु, नितान्त यो मेरो पनि तपाईंको जस्तै व्यक्तिगत धारणा हो, तर यसमा सत्यता मैले या म जस्ता लाखौं युवा मध्यम वर्गका परिवारले महसुस गरेका छौं । छु पक्कै पनि !
जनयुद्द र भीषण जनआन्दोलन गर्न ब्रेनइस्टरमिङ गरिरहेका १७००० हत्याराका नाइकेहरु र यसका मतियारहरु मेरा घरका बुइकल र मटानमा बसेर मेरा बा र बा जस्ता गरीब, निमुखा सँग, मेरा बा सँगसँगै काम गर्दै गर्दै , या कहिले आमालाई रिजाएर या कहिले सपना बाँडेर भात खाँदै नयाँ नेपालका सपनाहरु बुनिरहेका बेला, साइँली आमाको काँले खेतमा धान रोप्दै गर्दा मेरी आमाको कोखबाट यस धर्तीमा पाइला टेकेको रहेछु । जुन नुवाकोट जिल्ला, साविक खानीगाउँ गा.वि.स. हाल लिखु–१ सानीटार अवस्थित पर्छ, जुन हाम्रो देशको राजधानीबाट ३९ कि.मि मात्र दूरीमा रहेको छ ।
बिल्कुलै खेती किसानी परिवारबाट, सामान्य सरकारी स्कूलबाट आफ्नो शिक्षा दीक्षा ग्रहण गर्दै आएको सामान्य नागरिक हुँ म । मलाइ थाहा छ, म ७-८ कक्षा पढ्ने बेला मा ती बुइकलको टासीमा लुकाएर राखेका किताबहरु कती धेरै देश प्रेमी अनी परिवर्तनकारी विचारहरूले लेखिएका आलेखहरु थिए, कति सफल अनि सटीक सपनाहरू थिए, कति धेरै स्पष्ट अनि गहन वैचारिक धारणाहरु थिए । मैले लुकी लुकी पढ्ने गरेको थिए, म आफै छ–छल्किन्थ्ये, होमिन खोज्थे, तड्पिन्थ्ये अहिले मलाई महसुस गराउँछ ।
समय बित्दै गयो, ती बूइकल बसेर, गाउँ घरका सपना पुरा गर्ने हठ गरेका मान्छेहरू हामी जस्ताहरुका बुइ चडेर सहर पसे, के के गरे, के के गरेनन्, के के लेराए, के के लेराएनन, अहिले के भयो, के हुँदै छ भन्ने कुरा आज मैले यहाँ गर्न खोजिन । आज तपाईंलाई केही मैले आफैंले महसुस गरेका सकारात्मक कुराहरु मात्रै सेयर गर्न चाहेको छु ।
मिश्र ज्यू , बुँदागत रूपमा केही कुराहरु मात्रै राखे है :
१. यति लामो पृष्ठको प्रतिवेदन हाम्रो महाराजाहरुले ले राज्य सत्ता हाकिरहेको बेला प्रस्तुत गर्नु भएको भए के हुन्थ्यो होला तपाईंको हालत ? अहिले को छरपस्ट टीका टिप्पणी गर्ने अधिकार हामीले कताबाट पाएको छौं थाहा छ पक्कै पनि हजुरलाई ?
२. हाम्रो घरमा दलित छिर्न हुन्न, छुन हुन्न, पानी छोएको खान हुन्न, भन्ने मानसिकता अहिले कता पुगेको छ र, तपाईं हामी पहिले के गर्थ्यौं ? अहिले के गर्छौं आफैले आफूलाई हेर्नुहोस त ?
३. तपाईं आज सरकारी अडामा गएर निस्फिक्री आफ्नो कुरा राख्न, मत मतान्तर गर्न, कतै आफ्नो फीडब्याक दिन, मन नपरेको कुरामा खुलेर सडकमा आउन कसले गर्दा कसरी पायौं यो कुरा तपाईंलाई थाहा छ ? पक्कै थाहा छ ?
४. गाउँ घरका साहु, महाजन, जमिन्दारहरुको चुसाई कसरी अन्त्य जस्तै भएको छ तपाईंलाई थाहा छरु पक्कै पनि ?
५. पानीको भाडा छोएको निउले पल्ले घरे ८५ वर्षीया कामीको आमालाई भुत्लाउँदै लछारदै, पसार्दै गरेको समाचार अहिले कत्तिको सुन्नुहुन्छ ?
६. पहिले तपाईंले तपाईं कै घरमा राखेर काम गराएको कामदारले कत्ति पैसा पाउँथ्योरु के के पाउँथ्यो ? अहिले के के पाउछरु थाहा छ तपाईंलाई ? पक्कै पनि !
७. विकास गर्न त सकिने रहेछ, भष्टाचार गर्न नी पाइने रहेछ भनेर अनुभूत दिलाउने, सक्या लुट्ने काम कसरी भयोरु कसरी हुँदैछ थाहा होला तपाईंलाई पहिले त के के हुन्थ्यो भइराख्थ्यो तपाईं हामीलाई केही थाहा हुँदैनथ्यो है रु भष्टाचार लुटको हिसाब नै केही आउँदैन्थ्यो होला नि है रु अहिले त समाचार सम्म त बनेको छ नी थाहै होला नि है रु
८. संघीयता र धर्म निरपेक्षता के हो त्यसको महत्त्व लाई पैसा सँग खर्च सँग दाँज्न मिल्दैन या मिल्छ रु त्यो हाम्रो अधिकार कै विषय हो या रु की होइन ? मुगु को मान्छे ले नागरिकता बनाउन पासपोर्ट बनाउन के सधैं १० दिन होटल बसेर सदरमुकाम नै धाउन पर्ने फेरि रु के उनीहरू ले पनि विकास का केही कुरा हरु, देश विदेशका समाचार हरु, बिदेशी ब्रान्ड हरु, आफ्ना लोकल ब्रान्डहरु पस्किन, प्रयोग गर्न नपाउने की पाउने ? के मैले मलाई मन लागेको धर्म कर्म गर्छु भन्न पाउने की नपाउने ?
अन्ततः तपाईं खर्चको कुरा गर्नु हुन्छ, विकल्प दिने भएसी, खाना म मिठो बनाउन सक्छु भन्नेले मरमसला, समय ,मिहेनत, नयाँपन दिन्छ कि भको कसौडी, पनौं, डाडु ले नमिठो भको हो भनेर सबै हुती हानेर काम धन्दा छोडेर फेरि कसौडी किन्न जान्छन मिश्र ज्यू ? अनी के गर्दा फाइदा होला नि रु तसर्थ जे छ त्यसमा इन्नोभेसन लेराउने की अब केही गर्ने हुति छैन बरु चोर बाटो लागुम सबै भेडा हुन मान्दीहाल्छन् भनेर अगी बढ्न खोज्ने
मैले यी भन्दै गर्दा अहिलेका हाम्रा नेतागणहरु राम्रा, चोखा पक्कै भन्या होइन अहिलेकाहरु त म र म जस्ता सोझा–साझाहरुलाई नचाहिने बाद, नचाहिने सपना, कर्म बिनाको आशा देखाएर सत्ता र शक्तिमा पुग्न कोसिस गरिरहे अनि पुगे पनि । केही कामहरु भए पनि, पल्याटफर्म बनेपनि त्यो भित्रको अबस्था जस्ताको तस्तै रह्यो । अब आज तपाईं पनि फेरि सोही काम गर्न, सोही तरिकाबाट सत्ता सम्म पुग्न हरदम लागि राख्नु भएको छ , कर्म बिनाको ठूलो फल आश गर्नु भएको छ, अनि दिन खोज्दै पनि हुनुहुन्छ हो पर्सनल गुट या तपाईंले यो फल पाएपनि देशले पाउने छैन । तसर्थ, तपाईं वर पिपल झै निस्वार्थ काम गर्नुस् न कि राजनीतिक गर्नकै लाई राजनीति गर्ने होइन ।