नुवाकोटको त्रिभुवन त्रिशूली माध्यमिक विद्यालयका प्रधानाध्यापक राजेन्द्र दवाडीको कथा यस्तै एउटा कठिन क्षण बाट सुरु हुन्छ।

विद्यालयको भवन बगिसकेपछि धेरैका लागि त्यो एउटा भौतिक संरचनाको क्षति थियो। दवाडीका लागि भने त्यो सयौँविद्यार्थीको भविष्यसँग जोडिएको प्रश्न थियो। त्यसैले उनी भग्नावशेष हेरेर बस्ने विकल्पमा रोकिएनन्। विद्यालयपुनःनिर्माणको पहल लिएर उनी काठमाडौं पुगे। भारतीय दूतावास पुगेर नेपालका लागि भारतीय राजदूत नवीनश्रीवास्तवलाई विद्यालयको अवस्थाबारे जानकारी गराए। विद्यालयको इतिहास, वर्तमान अवस्था र पुनःनिर्माणकोआवश्यकताबारे भएको संवादपछि राजदूत श्रीवास्तवले विद्यालय पुनःनिर्माणमा भारत सरकारको सहयोग रहनेप्रतिबद्धता जनाए। यो घटनाले दवाडीको अर्को पक्ष देखाउँछ, संकटमा समस्या देखेर बस्ने होइन, समाधान खोज्न दौडिनेनेतृत्व।

• तर विद्यालय पुनःनिर्माण भनेको केवल इँटा, सिमेन्ट र फलाम जोडेर भवन बनाउनु मात्र होइन। त्यो एउटा पुस्ताकोभविष्य पुनःनिर्माण गर्नु हो। त्यो कक्षाकोठा फर्काउनु हो। त्यो विद्यार्थीको नियमित पढाइ फर्काउनु हो। त्यो एउटासमुदायको आशा फर्काउनु हो। यस अर्थमा दवाडीले अघि सारेको पुनःनिर्माणको पहल एउटा विद्यालयका लागि मात्रमहत्वपूर्ण छैन। यो घटनाले हाम्रो सार्वजनिक नेतृत्वमाथि पनि एउटा गम्भीर प्रश्न उठाएको छ, संकटमा नेतृत्व गर्ने मानिसकस्तो हुनुपर्छ? उत्तर दवाडीको भूमिकाबाट खोज्न सकिन्छ।

जोखिम देख्दा निर्णय गर्न सक्ने, निर्णय गर्दा मानिसको जीवनलाई केन्द्रमा राख्ने, विपत्ति आएपछि दोष खोज्नुभन्दासमाधान खोज्ने र आफ्नो संस्थाको भविष्यका लागि सम्बन्धित निकायको ढोका ढकढक्याउन सक्ने। शिक्षककोजिम्मेवारी पाठ्यपुस्तक पढाएर सकिँदैन। शिक्षक विद्यार्थीका लागि संकटमा अभिभावक पनि हो। विद्यालय केवल चारपर्खाल होइन; त्यो विद्यार्थीको सपना, अभिभावकको भरोसा र समाजको भविष्य हो। दवाडीले यही अर्थमा आफ्नोभूमिका निर्वाह गरेका छन्।